Şu anda bu satırları yazarken Ezan-ı şerif okunuyordu ve ben kendimi tutamıyacak hissiyatla bu satırları yazma cüretine girişiyorum.

Sünnet-i seniyyene tam ittiba edemiyorum ama seni seviyorum.Asr-ı saadetteki kurt,kuş,ceylan,deve,böcekler gibi…kum,çakıl,taş,toprak gibi…Kıtmir,Kusva..gibi sana imreniyorum,seni zikretmek istiyorum,senden ayrı kalınca o mübarek hurma kütüğü gibi ebedi ağlamak istiyorum.Ama olmuyor.Beni dünyeviler çekip aldı,kurtar ya Resulallah(s.a.v)beni onların elinden.Uyar beni yine tıpkı bir zamanlar uyardığın gibi..Yine uyar beni n'olur.

Seni seviyorum ya Resulallah(s.a.v).Tıpkı asr-ı saadette,senin aşkından mestane gezen ve senden her daim bilgi öğrenmek isteyen,kalp gözüyle gören Abdullah bin Ümmi Mektum(r.a) gibi..ve sana sesleniyorum:

-n'olur beni hidayete eriştirecek birşeyler söyle!N'olur ya Resulallah(s.a.v)

Uyanınca seninle uyanmak ve seni gördüğüm için dünyalar sanki bana verilmiş olmak..Hani bir zamanlar rüyamda seni görmüştümde beni ilahi bir ikazla uyarmıştın ya

Buna muhtacım,buna ihtiyacım var.

Ağlamak istiyorum!

Bunaldım ya Resulallah(s.a.v) maddiyatın her türlüsünden;maneviyatım var ama tekerrür etmeyince lezâiz vermiyor.

Sen bana de ki,tıpkı Hz.Ömer-ül Faruk-u Adil-i Hattaboğlu'na(r.a) dediğin gibi:

-İstemez misin ya İbrahim(keşke böyle desen bana ya Resulallah(s.a.v)),dünya onların olsun ahiret bizim.

Dün Nur sohbetindeydim.Sohbeti yapan abi Seni(s.a.v)anlattı,hislendim.Verdiği misalde o kurtardığın abinin (haşiye) yerinde olmayı ne kadar isterdim ya Resulallah(s.a.v) ve derdim ki acizane:

Muhterem Hocaefendi hüzünlü-ümitvar hâliyle boşuna dememiş:bende tekrar ederim acizane:

Hicranla yandı gönlüm halimi sormaz mısın?

Dil ucuyla olsun melâlimi sormaz mısın?

Bilmem ki yoksa dost vefasından şüphen mi var..!

Lûtfedip bir kere hayâlimi sormaz mısın?

Dostlara ülfet yağdı,bize iltifat yok mu?

Kebab oldu sînem âhıma itimat yok mu?

Hani,ya Resulallah(s.a.v)rüyamda birgün seni görmüştümde sen beni o an ki dünyevi fiiliyatımdan dolayı(ki binler pişmanım affeyle yaRabbi beni mübarek Peygamberimiz(s.a.v) hürmetine):

-Sen bizim sohbetimize dahil değilsin,demiştin.Ve ben hâlâ bunun ızdırabı içerisindeyim.Beni n'olur ümmetinden ayrı koma,Sen ümmetinle haşir-neşirken ben öksüz,boynu bükük…Beni ey Nur'u Dilâra unutma!Tıpkı daha sonra gördüğüm bir rûyada olduğu gibi..(haşiye 1)

Ey aşkımın Leylası,Nur'u Dilaram beni unutma.

Sen unutmazsın biliyorum;seslenişim de bu yüzden zaten;sana olan muhabbetimden.

Unutmazsın biliyorum.

Tıpkı "ümmeti ümmeti" dediğin gibi,ümmetini unutmadığın gibi.

Ya Resulallah(s.a.v) bu gün çok doluyum acizane bunları karalamak geldi içimden,kabul buyur bu seslenişimi,kabul buyur bu garib ümmetini..

haşiye :Nur sohbette geçen abi âmâ olup Ankara'da oturmaktadır.Rüyasında Efendimizi(s.a.v)görmüş ve O'nun(s.a.v)müjdesine nail olmuştur.Bu rüya şöyle:Rüyasında kıyamet kopmuş,herkes kendi halinde kendi derdine düşmüş kendisini sahiplenecek bir kurtarıcı arıyor.Bu esnada Efendimiz(s.a.v)uçarak gökten geliyor ve ümmetinden olanları eliyle alıp götürüyor.Bu abi de:

-Acaba Efendimiz(s.a.v)beni de ümmetinin içerisine alacak mı,diye düşünüyor ve ümitsiz bir bekleyişe düşüyor.Tam bu esnada Efendimiz(s.a.v)bu âmâ abinin elinden tutup çekip alıyor ümmetinin arasına..Bu abi de gökyüzünde Efendimizin(s.a.v) ümmetinin arkasında uçmaya başlıyor.Bu esnada uyanıyor.

haşiye 1:Rüyamda Efendimizi(s.a.v) görme bahtiyarlığına eriyorum.Rüyamda Efendimiz(s.a.v) bir tenteneli araba içerisinde gitmekte.Herkes O'na(s.a.v) hayran,herkes O'nun(s.a.v) geçmesini bekliyor.Ve az sonra tenteneli araba içerisinde Resulallah Efendimiz(s.a.v) geçiyor.Oradan biri:

-Başınızı eğiniz,Resulullah Efendimiz(s.a.v) geçiyor,diyor saygıdan ve hürmetten dolayı…Ama ben dinlemeyip biran önce Efendimizi(s.a.v) görmek gayesiyle başımı eğmiyorum ve O'nu,Efendimizi(s.a.v) görme bahtiyarlığına erişiyorum.Efendimiz(s.a.v) hiç konuşmadan geçiyor tebessüm bırakarak.O'nu(s.a.v) gözden kayboluncaya kadar izliyorum ve bu esnada uyanıyorum.